Na prośbę firmy Jafi Sport (pozdro!) dokumentowałem koncert zespołu Afromental w alpejskim Livigno.
Polska powoli staje się za ciasna dla nas wszystkich. Mowa o fotoreporterach. Czas rozszerzyć swoje koncertowe foto-macki. Dlatego też z przyjemnością skorzystałem z okazji i – pomimo wysokogórskiego zmęczenia i spuchniętych od snowboardu łydek – udałem się do lokalnej mekki striptizu, czyli Disco Bar Kokodi na występ 7 chłopaków z wąsem
(aby godnie reprezentować Ojczyznę i Jej sarmacką kulturę solidarnie zapuścili sobie zarost nad górną wargą ). Koncert był może i energetyczny, ale bardzo krótki. Artyści tłumaczyli się, że przesadzili na nartach, a pewnie chodziło o szaleństwo strefy wolnocłowej, której to uległ już niejeden. Mając to w pamięci czym prędzej zmyłem się z afterparty, aby o poranku wyjść na świeżutki stok zanim rzuci się na niego kacowa hałastra. Tym bardziej, że śniegu coraz mniej, nawet w Alpach! Także śpieszmy się jeździć…

Sam film, moja opinia o Bitwa Warszawska 1920 bardzo pozytywna, dużo dał efekt trójwymiarowy, efekty dużo ciekawsze niż w Avatarze, bo bardziej… nie obawiam się użyć tego określenia – swojskie. Ujęcia pod nogami koni, bruk czy stepy – bardzo sugestywne, tak samo międzywojenna knajpka z kabaretem, gdzie zawiązuje się akcja. Niestety słoniowata Natasza, Szyc na swoim poziomie, ale perełka to rola Adama Ferencego, który świetnie wykreował postać demagogicznego bolszewika Bykowskiego. Mogli dłużej pociągnąć jego rolę w scenariuszu…

Zniecierpliwienie widowni w końcu zaowocowało masowymi gwizdami. Co poniektórzy pokrzykiwali na bogu ducha winną ochronę żądając zwrotu gotówki.

A byłoby co zwracać -130pln za miejsce stojące, a siedzące 250pln to nie lada kwota jak za koncert „pod chmurką” . Jednak mimo wysokich cen i kapryśnej aury ludzie – i to w każdym wieku!  –   tłumnie przybyli na pogrążoną w mżawce i kałużach Wyspę Słodową. Kogo nie było stać na te horrendalne kwoty oglądał zza ogrodzenia, lub z nabrzeża pod hotelem Park Plaza (była nawet inicjatywa na FB). Jednak do godz.23 oglądać nie było co. I mało brakowało, by niedoszła muzyczna fiesta zamieniła się w błotne zamieszki.

W końcu pojawiła się wyczekiwana gwiazda wieczoru, rzuciła szybki żarcik i momentalnie na twarzach wszystkich pojawił się relaks i spełnienie, a wszelkie niesnaski i przemoczone ciuchy przestały mieć znaczenie. A mówią, że Polak pamiętliwy.

Było poimprezo, co jest mocną okolicznością łagodzącą!

Fajnie było znowu cofnąć się do tych rozpustnych czasów.  Hasło „PIJĘ NA WYSPIE” w końcu osiągnęło swoje apogeum. Nic więcej nie piszę, fotki mówią same za siebie.

Sporo się działo na kolejnej  imprezie z cyklu „freaky fashion”, tym razem tematyka domowo – gospodarska – cytuję:  MY LADY może PRANIE? czyli PRACA W DOMU TO TEŻ PRACA!

Impreza w Browarze Mieszczańskim – miejscu, które bardzo lubię, choćby ze względu na Podwodny Wrocław (ZOBACZ Fotorelację). Szkoda tylko, że o 22 wszyscy muszą opuścić dziedziniec ze względu na pobliskich mieszkańców, którzy nawet nie wiedzieli, że to Im – (współ)lokatorom właśnie -  poświęcony był tenże wieczór. Mniejsza o to, bo w środku, mimo lodowatych murów było naprawdę entuzjastycznie!

Zanim jednak zrobiło się hot ‘n steamy rozkoszowaliśmy się piwkiem na  outdoorowym PICNICOWIE – gdzie można było oddać latorośl czy rodzeństwo na warsztaty i inne dlań fazki…

Skąd pomysł na rozszerzenie formuły imprezy?  Jak to rzekła Aga Magerle – „Coś z tymi dzieciami trzeba robić”. I ma trochę racji, bo jak się je puści samopas, to co będzie? Jeszcze się nie daj boże modą zainteresują, albo co gorsza fotografią…

Osoby, które chcą jeszcze jakieś fotki – nie wszystko się zmieściło (np. z Garderoby, itp) – zgłaszajcie  się indywidualnie, będziemy negocjować.

Fotorelacja z ANIMAL CARNIVAL czyli Lady Wrocław vol.2 – ZOBACZ

Pełna WYPISKA:

10.00-19.30 – część I (na zewnątrz) – PICNICOWO
11.00 -14.00 warsztaty dla starszych i młodszych uczestników:
z sztukaterii, plastyczne ,fashion( z możliwością wzięcia udziału w pokazie mody), literackie
15.00 – warsztaty i pokazy cyrkowe Wrocławskiej Grupy KlanGrus:
Kafri Cocktail, Bill Bombadil, Su, Pan Ząbek
18.00 – pokazy mody z udziałem dzieci, młodzieży ze Stowarzyszenia Ostoja i matek e ze Schroniska Brata Alberta
18.45 – Koncert zespołu Drugi Dzień Tygodnia ( Stowarzyszenie Ostoja)
19.15 – Koncert zespołu Maszyniści Dźwięku (Stowarzyszenie Ostoja)
19.30 – oficjalne zamknięcie części dziennej

20.00 – 3.00 – część II NOCNA
20.00 – koncert grupy BECAUSE
20.30 – FireShow KIVI PROJEKT
21.00 – koncert grupy Sinusoida
21.30 – Pan Ząbek Lady Show

22.00 – start scena mody :
1. Diana
2. szkoła Hutmen
3. Slogan EcoStreet Wear + Żmijka Hair Style
4.Afrostyl + Miss Molly

5.Joanna Karpińska

6.Retrofuturo

7.Aga Magerle + Papilator (Hair Style) OFIAROWANE CZYLI MAŁŻEŃSTWO)/ Lady Wrocław

8. Ania Lord Wlium (makeup).

9. Monika Rudnik-Baj MARY KAY

23.30- 3. 00 S C E N A M U Z Y CZ N A /Dj / VJ
– D’monik (Autonoma sound system) + SPECIALL BREAK BEAT, RAGGA , JUNGLE / POSITIVE B-DAY SET
– iDa (PublicNoise – Berlin )
– Nnea (Underkonstruction – London )
– Kakita (Free Mind Section – Wrocław )
– Maria Unleaded (Ki-Tek Amsterdam)
– 3KRRR (Wrocław)
– Pasti Fikacja (Wrocław)
–Midi Witch (NP25 Słowacja)
V I Z U A L I Z A C J E
– vj CLAER

– vj AGNES PIES

– vj KIDDA

W nowo otwartej Sali Audytoryjnej przy wrocławskiej pergoli wystąpił sławny pianista Chick Corea i niekwestionowany mistrz wibrafonu Gary Burton. Już po pierwszych sekundach dało się odczuć, że to światowa czołówka: bardzo nerwowo reagowali na obecność fotografów tłamszących się między nimi a publiką.

Gdy jeden z nadambitnych (tym razem nie ja) fotoreporterów  oparł kolano o scenę, Burton nie wytrzymał i zasyczał: Get off the stage, asshole! Dzieła dopełniła genialna ręka genialnego pianisty oderwana od yamahy w ruchu podcinanego gardła i wszyscy paparazzis  wiedzieli, że fotografowanie zakończone.

ZEJDŹ ZE SCENY, CYMBALE!

O ile utwory Corei przewinęły się przez moją płytotekę, to Burtona nie miałem okazji dokładnie posłuchać (youtube, ze swoim marnym bitrate-em się nie liczy). I tu niespodzianka: cymbałki (tyle, że przerośnięte), na których chyba wszyscy uczyliśmy się grać na którymś etapie skomplikowanej polskiej socjalizacji zmiotły mnie z powierzchni ziemi (w dobie ciągłych klęsk żywiołowych nie jest to chyba zbyt trafne porównanie, ale niech już zostanie). Dynamika i transowość uderzeń, werwa i zacięcie na twarzy Burtona sprawiały, że można było się dosłownie „zawiesić” – na szczęście po 60 minutach była przerwa na „odwieszenie’ co wrażliwszych widzów(w tym niżej podpisanego), a dla obsługi czas na mikro-dostrojenie i przetarcie fortepianu.

Największe wrażenie zrobiła na mnie aranżacja utworu Jobima, kiedy to fortepian i wibrafon po raz pierwszy splotły się w jeden dźwięk! Uczucie niesamowite! Z początku laicko pomyślałem, że coś się popsuło, a to po prostu była zwykła wirtuozeria i muzyczny owoc zgrania tych dwóch muzyków. Podobny efekt instrumentalnej synergii dało się usłyszeć w trakcie utworu „Mozarea” (inspirowanego Mozartem), który przez twórcę Chicka Coreę został nazwany w taki oto lingwistyczno-humorystyczny sposób. Dla mnie był to dowód, że mimo, że jazzmani przed emeryturą nie lubią być fotografowani, to dalej mają odrobinę poczucia humoru.

Były VIP-y i ich przemowy, gratulacje, ochy i achy.  Po części oficjalnej nastąpiła prezentacja świateł i obejścia, oraz tzw. poczęstunek

Pozostaje się cieszyć, że w tej klasycznej w formie  budowli, jaką jest wrocławskie Muzeum Narodowe, które w mojej świadomości zapisało się  konserwatywnymi ekspozycjami (kto nie pamięta podstawówkowych wypraw na mistrza Matejkę…?) znalazło się aż 3tyś metrów kwadratowych na coś, co na zachodzie zwie się „contemporary art”. Na Strychu we Wrocławiu ściany na razie świecą bielą i pustkami. Zobaczymy, czy wyrośnie nam z tego dolnośląska MoMa.

Z pewną nieśmiałością i niedowierzaniem  wybrałem się na ten koncerto-wystawo-pokaz. Na szczęście klimat i ludzie w Lullu  Belle zawsze dostarczają mocnych wrażeń – wystarczy wspomnieć BuskerBus Afterek tudzież Industrial Festival. Tak było i tym razem: szczytna zwierzęca idea, dziewczęta z ogonkami (i uszkami), oraz coraz „znańsi” projektanci/styliści. Wszystko to okraszone  kilkoma piwkami (dla kurażu) okazało się świetną alternatywą na ostatni wieczór karnawału. Pełen spis artystów na końcu posta.

Wypiska z press-kita:

SCENA MUZYCZNA

Dj’ki:
/hardtekk, hc, breakz, ragga, jungle, elektro,disco/
—Nnea /Underkonstruction / London   www.myspace.com/nnea
—Meryluu /the sCore of hardCore, glitch house & performance/ Sopot   www.myspace.com/23meryluu
—IIDA /Public Noise/ Berlin  http://soundcloud.com/iiida/oki-doki
—D’monik /AUTONOMA / Wrocław  http://teknonight.net/
—KONCERT URODZINOWY  ZROBIE TO SOBIE /elctro – disco – punk/ Wrocław   www.myspace.com/zrobietosobie

SCENA ART
—Marysia Orzeszyna – malarstwo
—Agata Sasiuk – malarstwo
—Jarka Kawałko – malarstwo
—Paulina Bnach-Mazur – grafika
—Kidda – wizualizacje
—Gosia Sawicka – wideo
—Martyna Prusińska – foto

SCENA MODY
—Agnieszka Magerle
—Papilator
—Cicha / Berlin
—Afrostyl / Kraków
—Agnes Cio-Cia / Berlin
—Żmijka / Wrocław
—Slogan/ Wrocław
—Ania Lord Valium / Wrocław

Łamanie konwencji mają we krwi, bo to właśnie dzięki projektowi Gotan i ich dance-owym aranżacjom  dźwięki bandoneonu (taka ich harmoszka) zabrzmiały pod polskimi – i nie tylko – strzechami. W dniu moich urodzin – już jako światowe gwiazdy – wystąpili we Wrocławiu jako  kolejna odsłona Ethno Jazz Festival. (ZOBACZ Herbie Hancock na EJF)

Showmani z Gotan – bo tak trzeba ich nazwać – urządzili niezłego psikusa organizatorom i właścicielom najdroższych miejscówek:  już na początku występu zaprosili widownię do podejścia pod scenę, z czego  wielbiciele tango-wygibasów  i  „balkonowcy” skrzętnie skorzystali. W ciągu kliku minut vipy z pierwszych rzędów (250pln per capita)  mieli  widok przysłonięty  przez pląsających tangoeiros, by po kwadransie zupełnie stracić zespół z oczu. Show – ku radości gawiedzi -zamienił się w regularną balangę. Również ku uciesze fotografów, którzy widząc organizacyjną samowolkę szturmem ruszyli pod scenę, za nic mając żałosne próby reakcji ochrony.

Co do warstwy muzycznej – było nowocześnie, by nie rzec komercyjnie. Mnie akurat mix elektroniki z sekcją na żywo akurat przypadł do gustu (no może za wyjątkiem bandoneonu z playbacku), ale dało się słyszeć wyraźne podszepty w szatni, że „przesadzili z tym disko”.  Nie dziwota – na koncert przybyło sporo miłośników klasycznego tanga i dla nich występ LIVE, gdzie połowa dźwięków leciała z apple’a musiał być nie lada wyzwaniem intelektualnym.

Pomysł organizowania takiego koncertu w hali Orbita – gdzie na co dzień grają w szczypiorniaka – uważam za średnio przemyślany,  choćby ze względu na dojazd, a przede wszystkim wyjazd po koncercie: aby wydostać się z samej Wejherowskiej trzeba było stać w 40-minutowym korku…

No i kolejny koncert OSTR-ego we Wrocławiu. Ale tym razem nie w Kultowej -  lecz w  Eterze, w którym focę ostatnio do znudzenia.

Występ zaczął się prawie punktualnie, bo  już  o 19:30(!), a skończył szybciej, niż ktokolwiek mógł przypuszczać – o 21 z minutami było po ptokach.

Możnaby pomyśleć, że Adam tak się śpieszył do klubu Marrakech na występ innego rapowgo giganta: Abradaba , któremu to produkował bity na najnowszej – promowanej tego wieczoru – płycie.   Nic bardziej mylnego – familijny ułagodzony Ostrowski pędził do domu, bo mu się babysitter skończył , o czym co chwilę z balkonu przypominała mu żona.

Zobacz fotorelację z koncertu O.S.T.R w WZ-cie

Trochę (35 pics) podpatrzonych kadrów z 19-tej Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, która – w przeciwieństwie do roku poprzedniego – odbyła się na wrocławskim  Rynku.

WOŚP to genialne ludyczne przedstawienie i smakowita socjologiczna uczta,  gdzie zaobserwować można cały przekrój mieszczańskiego społeczeństwa w charytatywnym – ale świeckim! -  amoku. Miejscami czułem się jak na średniowiecznym jarmarku.

Poza zbiórką pieniędzy, goframi, żurkiem i ogólną ekscytacją został pobity rekord upchnięcia jak największej ilości ludzi do autobusu.  Stanęło na 372 sardynkach wbitych w ciasną duszną puszkę bolidu MPK. Zupełnie nie wiem, kto dopuścił, aby takie przedsięwzięcie stało się już tradycją, na które ludzie (z dziećmi – o zgrozo!) przepychają się łokciami i wyczekują, aby tylko znaleźć się w środku i „bić rekord”…

Zobacz fotorelację WOŚP 2010 obok aquaparku

Lista występowaczy (nie wypada nazwać ich „wokalistami”) była dość obszerna jak na jeden – i do tego niedzielny – wieczór. Nie wiem czemu miało służyć odwlekanie koncertu do późnych godzin nocnych, gdy nad większością publiczności wisiało już piętno poniedziałkowego poranka i kolejnego spóźnienia do gimnazjum.

Po występie Małolata, Mariana WLKP i Pezeta, zanim na scenie pojawił się Waldemar Kasta – było już grubo po północy.   Mimo, że publika podrasowana procentami zdawała się nie czuć zmęczenia (i znużenia), to po toaletach i „cooluarach” dało się słyszeć pomruki niezadowolenia ( „Co oni, w ch**a walą?”).

Gdy niżej podpisany wychodził – była już 1:30, a Gural dopiero kończył Jagermeistra i wkręcał się na właściwe obroty, zapytując filuternie, czy publika poczęstuje go tym, czy tamtym.

Mogło być ciekawie, jeśli jakiś teenager uraczył DGE specyfikiem, ja już jednak miałem tyle fot, że dla dobra swojej migawki  wolałem opuścić lokal.

Wtórował  mu Rymek (chórki i hip-hopsztosy). Na bitach – niestety wtórnych – Webber. Koncert opóźniony ponad 2h (niektórzy zdążyli się nawalić), ale całkiem udany. Przeważała młoda i – jak słusznie zauważył Adrian Fulneczek – męska publiczność. Link do jego recenzji z występu szczecinian na końcu postu.

Tymczasem zapraszam do oglądnięcia fotorelacji (19 pics).

Recenzja koncertu Łony by Adrian Fulneczek – Tutaj

24 zdjęcia z występu wschodzącej gwiazdy r&b, której to utwory (podobno) zdobywają  szczyty radiowych list przebojów.  Ale raczej nie w Tok.Fm. 

Co do czystości głosu – o czym pieją media -  to nie jestem w stanie potwierdzić, ale jedno jest pewne: Koordynacja ruchowo-wokalna w wykonaniu Fiony pierwszorzędna. Mahoniowoskórność pokryta kropelkami potu  – bezcenna. Taka Beyonce dla Polaków.

Zapraszam do oglądnięcia zdjęć z koncertu Melanie Fiona w klubie ETER, jest na co popatrzeć.

Więcej o koncercie na www.pik.wroclaw.pl – TUTAJ

Pomysł na event, żeby zmiksować klasyka fortepianu był ciekawy sam w sobie. Jednak nic nie wskazywało, że będzie aż tak oryginalnie i artystycznie wysokich lotów (Choć pewnie znowu ktoś napisze, że się nie znam, jak w przypadku recenzji Herbi Hancocka – mimo to: dzięki za feedback!

Spodziewałem się smętów i minimala, a tu zaskoczenie: chłopaki podeszli do tematu bardzo luźno i to ich uratowało.

Ale do rzeczy: L.U.C po  raz kolejny potwierdził, że istne z niego zwierzę sceniczne: miksował, nakręcał, bębnił, wił się jak piskorz.

Dzięki wsparciu miasta, a tym samym biletom za 10 – 15 złotych, przyszło naprawdę sporo ludzi. Chyba, że aż tak lubią „szopena”.

Aha, po main show wystąpił DJ, nie znam ksywki, ale zapodawał miksy Jurassic5, więc zasługuje na foto.

PS: Na końcu fotorelacji zdjęcie szacownej Kubali/Kubicy, o której kilkakrotnie mówił L.U.C,  co to nie może urodzić Franka już trzeci rok.

Oto nowoczesny jazz!

Występ idealnie nagłośniony i bardzo zróżnicowany. Była interpretacja  „Imagine’” Lennona (to a’propos nazwy płyty „The Imagine Project), były motywy irlandzkie, oraz jazz-battles między gitarą a klawiszami w kształcie gitary (w dziedzinie modulacji „klawiszogitara” WINS!), do tego rozliczne jam-sessionowe rozkminki i roszady wokalno-instrumentalne.

Koncert Herbie Hancocka i jego Bandu uważam za jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych  2010 roku!

Przy wszystkich tych peanach  nie byłbym sobą, gdybym nie przyznał,  że zdarzył się melancholijny, minimalistyczny w formie fragment koncertu, gdy band zszedł ze sceny, a HH odcinał przy Fazolim, nurzając się w pompatycznych wciskach klawiszy – bardziej pasowało mi to   do posłuchania w łóżku z kochanką, niż na występ live.

Ale założę się, że nikt w zapełnionej do ostatniego krzesła Hala Ludowej  nie żałował przyjścia, czy to za bilet zapłacił  80, czy nawet 250 złotych – a tyle właśnie  kosztowały najbliższe miejscówki (Na szczęście my fotografowie musimy/możemy być bliżej.)

Piękny przykład koncertu, kiedy żałuję, że mój aparat nie kręci filmów! Ale chyba  żadna kamera by tego nie odzwierciedliła. Może fotki ukażą chociaż wycinek atmosfery! Zapraszam!

Impreza w Lullu Belle.

Nic więcej nie piszę, foty mówią same za siebie (a przynajmniej i hope so) .

Fotki z I-ego dnia Industrialu – ZOBACZ